Zoekresultaten

Door Nena Triana Sanchez Hey lieve jij, Hey lieve jij, die dit leest. Wat zou ik je graag een knuffel willen geven. Je vertellen dat je niet alleen bent. Dat er, helaas, velen anderen met jou zijn die dit doormaken. Wat zou ik je graag willen vertellen dat je open mag zijn over wat jou is gebeurd. Dat je niet rond hoeft te lopen met het grote zware geheim dat je met je meedraagt. Hey lieve jij, wat zou ik je graag vertellen.. Het is niet jouw schuld. Seksueel grensoverschrijdend gedrag is iets wat zovelen van ons moet overkomen. Het gebeurd zoveel, maar wat toch iets blijft waar mensen zich moeilijk over uitspreken door de pijn die het met zich meebrengt. Zullen we daar samen verandering inbrengen? Laten we ons verbinden, om zo samen te mogen helen. Ik ben Nena Triana Sanchez, 25 jaar en vanaf mijn 8e levensjaar meerdere jaren seksueel misbruikt. Jaren lang heb ik met dit grote geheim rond gelopen. Ik voelde mij als tiener nooit mezelf. Ik voelde mij altijd tekort schieten. Ik wist dat er iets anders was aan mij, maar wat er was? Ik kon er nooit mijn vinger op leggen. Tot ik rond mijn negentiende levensjaar het besef van mijn misbruikverleden kreeg. Als een spam inbox die volliep, kwamen mijn herinneringen terug en werden het er meer en meer. Ik kon het niet meer alleen. Ik ging in therapie, ik leerde ik mij uit te spreken over wat mij was overkomen. Ik vond een veilige haven waar ik al mijn gedachten en gevoelens kwijt kon. Een veilige haven waar ik mocht delen hoe het mij ging, wat het misbruik met mij deed en had gedaan. Aan de start van mijn therapie dacht ik het in een sneltrein vaart te kunnen verwerken, ik wilde er snel klaar mee zijn, het deed teveel pijn. Weg, vluchten, door. Niets bleek minder waar, er werd een put opengetrokken die oneindig leek. Die oneindig voelde. Ik had het gevoel niet te kunnen leven met de pijn, het was te groot. Ik had het gevoel niet kunnen leven met het geheim, met de pijn. Ik had het gevoel dat het nooit meer beter zou worden. Ik had het gevoel dat ik voor altijd zijn handen op mijn lichaam zou voelen. Het was een donkere periode voor mij. Veel mensen om mij heen wisten niet door wat voor trauma verwerking ik ging. Ik durfde niemand te vertellen over mijn verleden. De schaamte was te groot. Ik verdronk in een zee van mijn eigen pijn. Ik bleef spartelen, hield met man en macht mijn hoofd boven het stijgende water, maar de golven bleven komen. Tot ik leerde mij te laten onder dompelen door de golven, om er vervolgens op te leren surfen. Ik leerde de golven te omarmen. Mijn pijn te laten zijn. Niet te vechten. Ik leerde mijn pijnen aan te kijken, door het te voelen. Het écht te voelen, om vervolgens te doen wat nodig was om ervan te helen. Ik liet me breken door de pijn, om vervolgens mijzelf op te kunnen bouwen. Ik heb gevochten voor mijn toekomst door mijn verleden aan te kijken. Door te delen, door te praten, door te verwerken, door te rouwen, door de overtuiging te creëren dat het niet mijn schuld was. Door te leren dat ik meer verdiende dan deze pijn. Door te leren dat ik er met mijn pijnen mocht zijn. Door te leren dat ik vanuit mijn pijn weer op kon bouwen. Het erkennen van mijn pijn was mijn eerste stap richting een nieuwe toekomst. Lieve jij, ik wéét dat het pijn doet. Ik weet dat het onmogelijk voelt om hiervan te helen. Maar hey, lieve jij, mag ik je vertellen dat het mogelijk is? Het is mogelijk, echt. Voel alles wat je moet voelen. Pijn, frustratie, boosheid, angst, donkerte. Voel alles. Voel alles zodat je het los kan laten. Je moet het eerst vastpakken voordat je het los kan laten. Voel het, deel het, heel het. Mag ik je vertellen dat je jouw pijnen mag delen met de mensen om je heen? Je hoeft het niet alleen te doen. Je hebt al zoveel pijnen alleen moeten dragen. Je mag delen wat er is gebeurd, hoe dat je heeft laten voelen en je mag accepteren dat er dan mensen voor je zullen zijn om samen met jou je pijn te verwerken. Je bent niet alleen. Je bent waard een vrij een licht en liefdevol leven te leiden. Desondanks wat je is overkomen. Júist door wat je is overkomen. Je hoeft niet bang te zijn voor de pijn. Ik weet dat je sterk genoeg bent om hiervan te helen. Wij zijn allen sterk genoeg om vanuit je pijn te bouwen naar een leven vanuit liefde. Laat je verleden niet je koers van je toekomst bepalen. Want lieve jij, het is niet jouw schuld. Het is niet jouw schuld dat iemand jouw grenzen over ging. Het is niet jouw schuld dat de donkerte soms groter voelt dan het licht. Het is niet jouw schuld dat je wellicht niets heb kunnen zeggen of terug hebt kunnen doen. Het is nog steeds niet jouw schuld als je wel iets hebt kunnen zeggen of terug hebt kunnen doen. Het is niet jouw schuld dat je even het vertrouwen kwijt bent. Het is niet jouw schuld dat het voelt alsof het nooit beter gaat worden. Lieve, lieve jij, het is niet jouw schuld. Maar het is wel jouw verantwoordelijkheid om jezelf te helen. Om jezelf een liefdevol en vrij leven te gunnen. Dat verdien je. Ik heb alle vertrouwen in jou. Je kan het. Nena Triana Sanchez is Social Worker/Mentor op bovenschoolse onderwijs voorziening en auteur van de gedichtenbundel ‘Alle jaargetijden in mij’. Ze is 25 jaar en vanaf haar 8e levensjaar is ze meerdere jaren seksueel misbruikt. Als ambassadeur van SafeHaven wil ze anderen de liefde en de steun kunnen geven die zij zelf in haar jongere jaren heeft gemist.

Een brief voor iedereen die niet werd geloofd… Deze is voor iedereen die uitkwam voor wat hem/haar was overkomen maar niet werd geloofd of begrepen. En ook aan degenen die hun verhaal (nog) niet hebben kunnen/durven delen of twijfelen aan zichzelf en hun verhaal. Als jij dit bent, hoop ik dat je de volgende woorden goed in je opneemt, want ja, jou verhaal doet er toe. Jij doet er toe. Ik weet niet wat je hebt meegemaakt, ik weet niet wie je bent, maar er is één ding dat ik zeker weet: het was niet jouw schuld. Ook als je daar zelf anders over denkt of de mensen om je heen je hebben verteld dat dit wel zo was. Wellicht ben je gaan geloven dat je het anders aan had moeten pakken. Dat je anders had moeten reageren. Dat je weg had moeten lopen. Dat je terug had moeten vechten. Dat je niet naar dat feestje had moeten gaan. Dat je niet onder invloed had moeten zijn. Dat je niet met de dader om had moeten gaan. Dat je niet zo had moeten ‘’provoceren.’’ Dat je het zelf uit hebt gelokt. Dat je het had kunnen voorkomen. Ik wil je het volgende zeggen: het is allemaal niet waar. De enige die schuldig is, is degene die over jou grens is gegaan. En nee, het was ook niet jouw schuld als: Je geen nee hebt gezegd. Je terug bent gegaan naar de dader. Je vrienden bent gebleven met de dader. Je voordat/tijdens/nadat dat het gebeurde aardig bent geweest tegen de dader. Je eerst wel iets met hem of haar wilde, maar je van gedachten veranderde. De dader een familielid of vriend/vriendin was. Het de dader je partner of date was. Je s’ nachts over straat liep. Je een kort rokje aan had. Je mee hebt gewerkt. Je lichaam reageerde met fijne gevoelens. Je bevroor. Je niet meteen besefte hoe erg het was. Je onder invloed was. Je gedwongen of gemanipuleerd werd om ja te zeggen. Het had nooit mogen gebeuren. Wat ze ook tegen je hebben gezegd, jij hebt dit niet verdiend en bent op geen enkele manier schuldig aan wat er is gebeurd. Jij hoeft je niet te schamen voor wat je wel of niet hebt gedaan. Die schaamte is niet van jou, die hoort bij de dader. Het spijt me, dat toen jij zo dapper naar voren stapte, er mensen waren die jou niet serieus namen of zelfs de schuld bij jou neer legden. Het spijt me, dat er niemand was die voor je op kwam. Je verdiende bescherming en veiligheid. En dat verdien je nog steeds, ook als het lange tijd geleden is gebeurd. Er had naar je geluisterd moeten worden, daar had (en heb) je recht op. Juist de mensen die je zo hard nodig had op dat moment hadden er voor je moeten zijn. Hoe ‘’klein’’ je ook denkt dat het is of hoe klein of onbelangrijk anderen het ook hebben gemaakt. Je hebt je niet aangesteld. Het enige dat belangrijk is ben jij. Het heeft je pijn gedaan, misschien wel kapot gemaakt. Ook als je er van overtuigd bent dat de dader ‘het niet zo bedoelde.’ Al zou dat zo zijn, jij hebt het volste recht om al je emoties te voelen. Je verdriet, je boosheid en wat er ook maar te voelen valt. Je verdient het om te verwerken wat jou is overkomen. Maar ook als je hier (nog) niet aan toe bent, dan mag jou verhaal er zijn. Ook als je je verhaal (nog) niet tot in detail wilt delen. Dat maakt je pijn of de ernst van de gebeurtenis niet minder. Niemand heeft ‘’recht’’ op jouw verhaal. Ook niet als het mensen zijn die dicht bij je staan. Niemand mag voor jou bepalen wat jij wel en niet deelt. Ik hoop dat je blijft zoeken naar de mensen die je wel geloven en naar je luisteren. Ze zijn er. Misschien heb je het al aan meerdere personen verteld en geloofden ze je allemaal niet. Dat is ontzettend verdrietig en oneerlijk. En toch hoop ik ook echt met heel mijn hart dat je de moed niet opgeeft en blijft delen. Ik hoop dat je ondertussen weet dat ik je sowieso geloof. Ik geloof dat je alles hebt gedaan wat je kon doen op dat moment. Je hebt alles ingezet om de situatie zo goed mogelijk door te komen op dat moment. Dat weet ik zeker. En ik hoop dat jij dat ook steeds meer mag gaan geloven. Liefs, Lily Lily van Lakerveld is vrijwilliger in de ouderenzorg en een van onze ambassadeurs. Ze wil graag bijdragen aan een maatschappij waarin we open en eerlijk kunnen praten over seksueel geweld. Uit ervaring weet ze hoe belangrijk het is om te weten dat er mensen zijn die bereid zijn om te luisteren en je niet zullen veroordelen.

Door Lene Vlassak Triggerwarning: confronterend en hard taalgebruik (rondom seksueel geweld) Elke eerste van de maand delen we op SafeHaven poëzie van onze ambassadeur Lene Vlassak. Zij schrijft vanuit haar eigen ervaring en gebruikt poëzie om dit te verwerken en anderen te helpen. Dit is haar eerste gedicht voor SafeHaven. Je nam me vast en zei dat het nooit had mogen gebeuren. Dat het nooit meer zal gebeuren. Dat jij niet zoals hem bent en een feminist bent en me draagt op beide handen. Je stak mijn sigaret aan en schonk mijn glas nog eens vol en zei dat we zo moesten gaan. Dat iedereen gek op je lijkt te zijn en je zo mooi piano speelde en dat ik het toch maar getroffen had met je. Je legde me neer in bed en zei dat ik dronken was. Dat ik er zo mooi uitzie deze avond en morgen vast een kater heb en beter kan gaan slapen. Je nam me daar. Hard. En je had me gezegd dat het nooit meer zou gebeuren. Dat jij niet zoals hem bent en een feminist bent en me draagt op beide handen. Naakt en het kleeft tussen mijn billen. Ik heb pijn en een kater en herinner me bijna niets. Dat ik er zo mooi uitzag gisterenavond en je piano speelde en ik het toch maar getroffen heb met je. Je steekt mijn sigaret aan. Lene Vlassak is gespecialiseerd pedagogisch medewerker en een van de ambassadeurs van SafeHaven. Ze heeft helaas zelf ervaring met seksueel geweld en om de macht terug te nemen wil ze zich inzetten voor andere survivors. Ze werkt ook voor amnesty LTAY en schrijft maandelijks een gedicht voor SafeHaven.

Blog van een anonieme student (23) Op SafeHaven geven we jou en anderen de mogelijkheid om een verhaal te delen over seksueel grensoverschrijdend gedrag: een situatie waarin iemand een grens van jou is overgegaan. De waarheid is dat dit vaak gebeurt, maar een andere kant van de munt is dat seksuele relaties ook heel fijn en mooi kunnen zijn. Vandaag deelt een 23-jarige student een tweede blog in een reeks over grenzen, seks en positieve ervaringen. Voor iedereen die zich afvraagt: “is seks eigenlijk wel iets om van te genieten?” Klaarkomen lijkt in films net zo makkelijk als naar de supermarkt lopen. Je doet het gewoon en het lukt altijd. Ik vind hier een aantal dingen van. Allereerst zijn er maar weinig seksscènes waar er het klaarkomen van de vrouw centraal staat. Daarnaast lijkt het op magische wijze altijd te lukken door orale bevrediging. Zodra het lukt wordt er nog net geen vuurwerkshow gegeven van ontlading. Last but not least wordt zelf bevrediging van de vrouw weggezet als iets dat dat je ‘s avonds in bed doet. Maar wat als als al het bovenstaande niet zo gaat in jouw seksleven? Geen paniek! En vooral geen stress! Ik neem je mee in mijn avonturen in het land van klaarkomen. Voor dat we samen op pad gaan wil ik eerst van een aantal vooroordelen af: Je bent niet preuts als je totaal niet kan vinden in deze blog, je bent geen slet als je dit helemaal fantastisch vindt en als klaarkomen voor jou super makkelijk is go you! Mijn avontuur is begonnen met een of ander cadeau setje van easytoys. Voor een klein bedrag kun je een leuk ingepakt setje krijgen met van alles en nog wat erin. Handboeien, rozenblaadjes en een mini vibrator. Samen met mijn vriend heb ik aandachtig alles bekeken maar ook even later alles gebruikt. Een mini vibrator is leuk, helpt je zeker en brengt extra spanning, maar het is zeker niet het echte werk. Ik ervaarde altijd plezier en genot tijdens de seks maar het moment van klaarkomen bleef vaak uit, ook met mini vibrator. Totdat mijn vriend voorstelde een satisfyer te kopen. Ik dacht hoe komt die daar nu weer bij? Hij had van vrienden de tip gekregen. Ik moest aan het begin van het gesprek heel erg hard lachen om de hele situatie, daarna voelde ik me direct op mijn gemak. Er zijn dus meerdere stellen die behoefte hebben aan sekstoys. Het discreet verpakt pakketje kwam binnen en het was tijd om de satisfier te gaan uitproberen. Een beetje een raar ding, hij (of zij, ik weet het eigenlijk niet) werkt met luchtdruk en bij het goed positioneren van het kopje ervaar je extra stimulatie. Dit ging niet altijd even makkelijk en af en toe hebben we goed moeten richten om het gewenste resultaat te bereiken. Nou het gewenste resultaat is bereikt en het lukt mij eindelijk ook om klaar te komen tijdens de seks. De satisfyer is onderdeel geworden van onze relatie en meer dan enkele keren is het gebeurt dat we tegelijk vroegen: “Waar ligt de satisfyer?” Wanneer jij of je partner moeite heeft met klaarkomen of gewoon klaar is voor een nieuw avontuur probeer dan altijd eerst een gesprek te voeren. Trek niet ineens in de heat of the moment je laatje open dan kun je misschien iemand afschrikken. Het moet voor beide personen goed voelen. Als je nog niet helemaal weet waar je aan toe bent scrol dan eens op een brakke zondag door de easytoys pagina. Easytoys geeft gedetailleerde beschrijvingen van elk product. Het onderwerp klaarkomen en sekstoys is vooral een onderwerp waar over gepraat moet worden. Er zijn genoeg mensen in mijn omgeving die zullen denken: ‘Mij niet bellen’ maar er zijn gelukkig ook genoeg mensen die graag met mij mee scrollen. Het allerbelangrijkste is dat je niks forceert en dicht bij jezelf blijft. Vergeet daarin niet te communiceren met je (vaste) sekspartner. En de allerlaatste tip, hou alles goed schoon 😉 Wil je ook jouw verhaal insturen via de website? Dat kan! Graag zelfs. Door het delen van jouw verhaal help je jezelf en een ander in het verwerkingsproces. Deel je verhaal hier.

Ingezonden verhaal van Josh de Lange (24) Dus, hoe begin ik dit…? Ik draag nu al een aantal jaar een geheime herinnering met me mee. Iets wat een tweestrijd in mij creëert. Aan de ene kant wil ik het vertellen en het delen, maar aan de andere kant ben ik bang. Ik ben bang voor hoe anderen zullen reageren en hoe anderen er mee om zullen gaan. Toch heb ik de behoefte om het te delen. Mijn verhaal delen met de wereld betekent ook het verhaal delen met mijn dierbaren, waaronder mijn moeder. Hoe vertel je aan je eigen moeder wat er 7 jaar geleden gebeurd is? Iets wat je jarenlang niet hebt durven vertellen en diep in jezelf hebt meegedragen. Het is een last die een ander mij heeft opgelegd, iets wat je niemand gunt en al helemaal niet aan je moeder door wilt geven. Toch weet ik tegelijkertijd ook dat ik het haar moet vertellen. Want zolang ik er niet over praat blijft de pijn en kan ik er nooit helemaal overheen groeien. Geheimen hebben veel macht en kunnen enorm onderdrukkend voelen, toch hebben ook zij een zwakte. Het is ondertussen alweer 7 jaar geleden maar tot de dag van vandaag heb ik er vrijwel niemand over verteld. Ik zat bij een vereniging en had hier destijds mijn plekje gevonden, zo was ik er vaak niet weg te slaan en bleef ik graag tot het einde van de avond hangen. Ik was destijds 17 en een van de jongere leden van de vereniging. Ik was niet de enige van mijn leeftijd, maar wel de enige die tot laat bleef hangen. Ondanks dat ik de jongste was die om 12 uur nog steeds op het honk te vinden was, voelde ik me toch op mijn plek. Iedereen was aardig tegen me en ik dronk gezellig een biertje met ze mee. Dit ging meerdere avonden goed, behalve de dag dat het niet goed ging. Er was een avond waarop iedereen langzaam naar huis was gegaan en per toeval alleen ik en het hoofd van de vereniging over bleven. Hij vroeg mij of ik nog een biertje wilde doen voordat we zouden gaan. Maar voordat ik mijn biertje op had, stond de volgende al klaar. “Zo, nu weet ik ook hoe het is om aan zo’n grote piemel te trekken.” Naarmate hij me meer bier voerde veranderde ook de gesprekken. Zo begon hij op een gegeven moment over hoe hij met een ander lid naar de sauna was geweest, waar hij verbaasd was over het formaat van de ander zijn penis. Om vervolgens de vraag te stellen of die van mij ook zo groot was. Ik wilde niet onzeker over komen, dus ik zei “ja”. Iets waar ik vervolgens spijt van kreeg. Want hoewel ik hoopte dat het onderwerp klaar zou zijn en we op wat anders door zouden gaan, reageerde hij; “laat eens zien dan!” Toen ik niet snel genoeg reageerde zei hij; “Kom op! Of durf je dat niet? We zijn toch mannen onder elkaar, dat moet kunnen.” Niet wetend hoe ik moest reageren deed ik wat me verteld werd. “Nou je hebt niet gelogen! Mag ik hem eens aanraken?” Vroeg hij terwijl hij hem vastpakte, niet wachtend op mijn reactie. Nog steeds niet goed beseffend wat er gebeurde keek ik toe. Met zijn andere hand opende hij zijn eigen broek en haalde ook zijn eigen piemel eruit. Vervolgens hield hij beiden piemels tegen elkaar, vergeleek ze en ging weer door, nu trekkend aan zowel zijn eigen als mijn piemel. “Zo nu weet ik ook hoe het is om aan zo een grote piemel te trekken.” Ik wilde zeggen dat hij moest ophouden, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. Hij stapte naar achter, maar in plaats van dat hij stopte, ging hij op zijn knieën zitten en begon hij mij te pijpen. Terwijl hij bezig was bleef ik zoeken naar woorden om te zeggen dat hij moest stoppen, maar telkens als ik de woorden wilde uitspreken verdwenen ze. Een tijd later stond hij op en vroeg hij of ik hem wilde pijpen terwijl hij zijn penis klaar hield. Terwijl hij stond te wachten mompelde ik: “Nee liever niet”. Teleurgesteld en geïrriteerd reageerde hij met een diepe zucht: “Vind je het dan wel goed als ik het zelf even afmaak?”. Ik wilde niks liever dan dat deze situatie voorbij was. Dus ik knikte, toekijkend hoe hij doorging met zichzelf aftrekken. Niet veel later kwam hij klaar, sperma spatte op de grond en hij liep weg. Verslagen keek ik naar de druppels op de grond. Ik liep naar de bar, pakte wat papier en ruimde alles wat er zojuist was gebeurd op. “We kunnen pas van dingen leren, wanneer we erover praten.” Het was niet makkelijk om terug te stappen in mijn eigen verhaal. Het is een herinnering die ik ook voor mezelf verborgen wilde houden. Iets waar ik zo min mogelijk aan wil denken. Toch moest ik voor de laatste keer terug stappen. Door mijn verhaal te visualiseren kan ik anderen laten zien wat ik zie en voor even laten voelen wat ik voelde. Hoewel ik niemand de pijn gun die ik voelde, kunnen we pas van dingen leren wanneer we er over praten. Een geheim kan krachtig zijn, maar uiteindelijk is niets krachtiger dan de waarheid die verteld wordt. Josh heeft zijn verhaal gedeeld omdat hij graag anderen wil helpen die het zelfde hebben meegemaakt als hij. Door de keuze om het verhaal niet anoniem te delen, wil hij laten zien dat hij zich niet schaamt voor wat er is gebeurd. Hij wil er open over zijn en zo laten zien dat het oké is om erover te praten. Wij bedanken Josh voor zijn extreme openheid, dapperheid, en vertrouwen in SafeHaven.

Nastaren, naroepen, achtervolgen, om seksuele handelingen vragen. Het is nog niet officieel volgens de wet verboden, omdat het in strijd zou zijn met de vrijheid van meningsuiting. Maar ook bij deze vorm van seksueel grensoverschrijdend gedrag kan de schade bij degene die het meemaakt heeft ongekend zijn. Onlangs spraken we drie lotgenoten die allemaal zo’n situatie hebben meegemaakt. Wat gebeurde er, hoe voelden zij zich daardoor en wat heeft dat voor invloed gehad op hun dagelijks leven? “Vorige zomer werkte ik bij een strandtent. Op een zeer warme zomerdag liep ik in de bediening op mijn blote voeten, zwembroek en t-shirt met opgestroopte mouwen. Op mijn terras zat een man, ik gok begin 30, en ik had steeds het gevoel dat als ik langs liep, hij naar mij keek. Maar echt continu naar me keek. Dit voelde heel onprettig, omdat ik veel huid liet zien wat op het strand niet meer dan normaal is. Ook had hij constant zijn telefoon in zijn handen op een manier waardoor ik dacht dat hij foto’s van mij maakte. Toen kreeg ik de volgende dag een volgverzoek via Instagram van deze man, omdat hij dus bij een collega naar mijn naam had gevraagd. Met het verhaal dat hij dacht dat ik met hem aan het ‘flirten’ was terwijl ik aan het werk was en hij op het terras zat. Dit was dus de bevestiging dat hij daadwerkelijk naar me aan het kijken was die dag. Ik voelde me zo naar en onprettig elke keer als ik langs hem liep of vroeg of hij nog wat wilde hebben.” – Anoniem. Nastaren is een non-verbale vorm van straatintimidatie. Over het algemeen is meer dan de helft van de Nederlanders wel eens lastiggevallen op straat of in de openbare ruimte. Ook Thomas (22) maakte dit mee. Hij werd op straat voor een langere tijd hinderlijk achtervolgd. “Ik was toen 15 jaar en ging nog als meisje door het leven. Ik fietste van school naar huis. Ik vond het altijd fijn om op de fiets muziek op te hebben, maar deed het geluid altijd zacht genoeg om bewust te zijn van wat er in mijn omgeving gebeurde. Op een gegeven moment merkte ik dat een man, die achter mij fietste, mij al best wel een tijdje aan het volgen was. Ik voelde me destijds best wel kwetsbaar, dus was ik meteen alert. Ik merkte dat ik nerveus begon te worden. Ik fietste een tijdje door maar keek wel soms achterom of hij er nog was. Toen ik merkte dat hij al best wel een tijd achter me fietste en me ook steeds aankeek, begon ik me zorgen te maken. Ik was bang dat hij erachter zou komen waar ik woonde, dus ondernam ik actie. Ik nam een onverwachte afslag en ik dacht: als ik nu achterom kijk en hij volgt me nog steeds, dan weet ik dat er iets niet goed zit. Ik merkte dat hij me nog steeds volgde en ik besloot te stoppen met fietsen. Daarmee wilde ik testen of hij ook zou stoppen of dat hij door zou fietsen. Uiteindelijk fietste hij door, maar hij bleef wel de hele tijd achterom kijken en naar me glimlachen…heel creepy. Ik durfde niet meteen weer door te fietsen, omdat ik bang was dat hij me weer zou gaan volgen, dus bleef ik minimaal 5 minuten staan voordat ik weer verder ging fietsen. Toen ik eenmaal weer op de fiets stapte heb ik hem nooit meer gezien. Vooral als meisje word je opgevoed met het idee dat dit sowieso gaat gebeuren. Je wordt erop voorbereid, waardoor je het als minder heftig ervaart als je het daadwerkelijk meemaakt. In werkelijkheid is dit heel schadelijk en normaliseren we hiermee abnormaal gedrag.” – Thomas (22). Dat achtervolgen intimiderend kan zijn weet ook Isa (21) maar al te goed. Tijdens een blokje om werd zij gevolgd en lastig gevallen door een man in een auto. “Ik liep rond half twee ‘s middags een blokje om in de omgeving en langs een tankstation zag ik een auto staan met het raam open aan de kant van de bestuurder. Ik dacht, wie laat zijn raam nou open staan met deze regen? Is dat wel de bedoeling? Ik keek dus en zag een man van rond de 30 jaar zitten. Hij had al een hele nare en enge blik in zijn ogen en keek me recht aan. Ik dacht al: oké dit is niet fijn, snel doorlopen. Dus ik liep door. Vervolgens hoorde ik een auto starten, dus ik dacht, nou ja, dat kan gewoon natuurlijk. Opeens gaat hij naast me rijden, tegen me praten. En omdat ik niet reageerde, ging hij zelfs schreeuwen en toeteren. Ik vond dit doodeng. Op een gegeven moment gaf hij vol gas en ging hij voor me op de stoep stilstaan. Hij stapte zelfs uit. Toen ben ik heel hard weggerend naar een park in de buurt. Het was een hele neutrale auto dus elke keer dacht ik dat ik de auto weer zag en raakte ik helemaal in paniek omdat ik dacht dat hij me ging meenemen. Ik durf nu ook nooit meer in mijn eentje een wandeling te maken. Ik denk er zelfs aan om een zelfverdedigingssport te gaan doen, omdat ik me echt machteloos voel.”– Isa (21) Straatintimidatie is veruit de vorm van seksueel grensoverschrijdend gedrag die het vaakst voorkomt. Toch zien veel mensen straatintimidatie niet als seksueel grensoverschrijdend gedrag en daarom is er weinig aandacht voor de gevolgen en het voorkomen van straatintimidatie. SafeHaven wil hier verandering in brengen door het gesprek aan te gaan en verhalen over straatintimidatie en andere vormen van intimidatie te delen. Want ook bij straatintimidatie worden grenzen overschreden en dus mogen we hier wel degelijk spreken van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Heb je ook een verhaal over straatintimidatie of een andere vorm van seksueel grensoverschrijdend gedrag die je graag met SafeHaven wil delen? Dat kan hier!

Door Lene Vlassak Triggerwarning: confronterend en hard taalgebruik (rondom seksueel geweld) Elke eerste van de maand delen we op SafeHaven poëzie van onze ambassadeur Lene Vlassak. Zij schrijft vanuit haar eigen ervaring en gebruikt poëzie om dit te verwerken en anderen te helpen. “Schat, doe rustig, is het ok?” Ik hap naar lucht maar het komt niet binnen. Niet door. Mijn lichaam sluit zich af maar de wereld stopt niet met draaien; tollen. Ik stik. Je stem in de verte maar ik ben bang om los te laten. Ik ben even bleek als het schuim op de golven. Ik ben Ademloos. Rusteloos. Bang. Maar niet ongelukkig. Lene Vlassak is gespecialiseerd pedagogisch medewerker en een van de ambassadeurs van SafeHaven. Ze heeft helaas zelf ervaring met seksueel geweld en om de macht terug te nemen wil ze zich inzetten voor andere survivors. Ze werkt ook voor amnesty LTAY en schrijft maandelijks een gedicht voor SafeHaven.

Door Lene Vlassak Triggerwarning: confronterend en hard taalgebruik (rondom seksueel geweld) Elke eerste van de maand delen we op SafeHaven poëzie van onze ambassadeur Lene Vlassak. Zij schrijft vanuit haar eigen ervaring en gebruikt poëzie om dit te verwerken en anderen te helpen. En toch blijf ik je nog voelen als een hongerig beest dat me ruw uiteen rijt. En alsof mijn vlees niet voldoende is, voed je je ook nog met mijn ziel. Want in mijn hoofd blijf je dwalen, in mijn dromen blijf je stoten en met je lust haalde je mijn onderlichaam leeg. Lene Vlassak is gespecialiseerd pedagogisch medewerker en een van de ambassadeurs van SafeHaven. Ze heeft helaas zelf ervaring met seksueel geweld en om de macht terug te nemen wil ze zich inzetten voor andere survivors. Ze werkt ook voor amnesty LTAY en schrijft maandelijks een gedicht voor SafeHaven.

Door Lene Vlassak Triggerwarning: confronterend en hard taalgebruik (rondom seksueel geweld) Elke eerste van de maand delen we op SafeHaven poëzie van onze ambassadeur Lene Vlassak. Zij schrijft vanuit haar eigen ervaring en gebruikt poëzie om dit te verwerken en anderen te helpen. Zo veel pijn. Dronken van waanzin in een bed van eenzaamheid in een ziekenhuis. Je kijkt met teleurstellende, huilende ogen naar me als de verpleegster me instopt. De wereld slokt me op. Spuugt me uit. Handen wringen me, omvatten me, betasten me, gebruiken me, misleiden me. Het gewicht van 21 jaar pijn. Trauma. Wonde van de ziel. Lene Vlassak is gespecialiseerd pedagogisch medewerker en een van de ambassadeurs van SafeHaven. Ze heeft helaas zelf ervaring met seksueel geweld en om de macht terug te nemen wil ze zich inzetten voor andere survivors. Ze werkt ook voor amnesty LTAY en schrijft maandelijks een gedicht voor SafeHaven.

Het ervaringsverhaal van Anne (46) Seksueel grensoverschrijdend gedrag is een probleem dat veel achterliggende oorzaken heeft. Patronen die zich als het ware ‘onder de ijsberg’ bevinden spelen een grote rol in de manier waarop seksueel grensoverschrijdend gedrag tot uiting komt en de manier waarop we hiermee omgaan. Eerder hadden we het bijvoorbeeld al over victim blaming. Hierin legden we uit dat victim blaming een soort verdedigingsmechanisme is van ons brein, omdat we er niet mee om kunnen gaan als iemand anders onrecht wordt aangedaan. Die blog lees je hier. Vandaag is het tijd om te praten over discriminatie. Discriminatie speelt namelijk ook een grote rol als het gaat om seksueel grensoverschrijdend gedrag. Neem bijvoorbeeld LHBTI’ers. Daarvan geeft, volgens een recent onderzoek van Movisie, 1 op de 10 aan dat ze wel eens fysiek geweld hebben meegemaakt als gevolg van hun seksuele- of genderidentiteit. Ook blijkt uit ditzelfde onderzoek dat 22% van de LHBTI’ers wel eens aangifte heeft gedaan bij de politie voor seksueel en fysiek geweld. Dat je als LHBTI’er regelmatig te maken krijgt met discriminatie en intimidatie weet ook Anne (46). Ik ken Anne goed, dus tijdens ons interview is ze heel open en eerlijk naar me. Desalniettemin schrik ik van haar verhalen. Het laat me beseffen dat open LHBTI’er zijn echt nog niet altijd wordt geaccepteerd in ons land. “Een tijd geleden had ik een relatie met een vrouw,” vertelt ze. ‘’We woonden samen en ik was bij haar ingetrokken. De wijk waar we woonden was een beetje een achterstandswijk; veel mensen met een laag inkomen, veel troep op straat, veel hangjongeren, etc. We liepen soms hand-in-hand op straat, zoals elk verliefd stel wel doet. Schuin aan de overkant zaten mensen naar ons te kijken. Ze hadden hele harde muziek aan. De eerste keer dat we daar langsliepen riepen zij naar ons: "He lesbo’s, wie van jullie is het mannetje" en "mag ik een keer meedoen?" Die eerste keer dachten we, we laten ons niet kisten. Toch voelde ik me beperkt, want ik kan niet eens met mijn geliefde hand-in hand over straat lopen. Maar toen het nog een aantal keer gebeurde hebben we samen besloten om niet meer hand-in-hand te lopen.’’ Ze vertelt me dat het probleem niet perse ligt aan de wijk waarin ze woonde: “Ik woon in Alkmaar en daar zie je het toch nog best weinig in het straatbeeld. Dat was ook de reden dat het buiten onze wijk ook niet meer prettig voelde om hand-in-hand te lopen. Je voelt je zo kwetsbaar, omdat je daarmee laat zien dat je samen bent. Seksuele straatintimidatie, het aanbieden van seksuele handelingen, het gebeurde daar wel. En daar was ik wel bang voor. In Amsterdam deden we het wel, want daar voel je toch dat het meer geaccepteerd is.” Inmiddels zijn we al wat jaren verder en ik vroeg haar of ze nu wel weer hand-in-hand zou durven lopen als ze een vriendin had. “Ik kan me nu beter verweren, ja, dus ik zou het denk ik wel doen. Maar ik zou evengoed wel voorzichtig zijn, op mijn hoede. Als je het niet hebt meegemaakt, denk je er niet over na. Maar als je het zelf hebt meegemaakt, dan ben je je er bewust van. “ “Op dit moment heb ik een relatie met een man,” vertelt Anne. ‘’Ik ben me er heel bewust van dat ik nu wel vrij hand-in-hand met hem kan lopen zonder opmerkingen en blikken te krijgen. Dat vind ik echt heel fijn, maar het is ook een vervelend idee dat het op een andere manier nog steeds niet kan natuurlijk. Hij hoort mij aan, maar kan het niet goed snappen. Ik vind het dan wel belangrijk om daar meer bewustzijn over te verspreiden.” Ik zou zeggen: wat je ook meemaakt, ook als het voor je gevoel klein of minder heftig is, bespreek het met mensen om je heen. Is het niet voor jezelf, dan wel om bewustzijn te creëren. Praat erover, kies iemand die je echt vertrouwt en waarvan je weet dat diegene er geen oordeel over zal hebben. Of juist iemand die wat verder weg van je staat en er neutraal naar kan kijken. Wil je ook jouw verhaal insturen via de website? Dat kan! Graag zelfs. Door het delen van jouw verhaal help je jezelf en een ander in het verwerkingsproces. Deel je verhaal hier.

Blog van een anonieme student (23) Op SafeHaven geven we jou en anderen de mogelijkheid om een verhaal te delen over seksueel grensoverschrijdend gedrag: een situatie waarin iemand een grens van jou is overgegaan. De waarheid is dat dit vaak gebeurt, maar een andere kant van de munt is dat seksuele relaties ook heel fijn en mooi kunnen zijn. Vandaag deelt een 23-jarige student een eerste blog in een reeks over grenzen, seks en positieve ervaringen. Voor iedereen die zich afvraagt: “is seks eigenlijk wel iets om van te genieten?” Daar ga ik dan… praten over een goed en positief seks leven terwijl ik weet dat het voor vele andere niet altijd het geval is. Ik hoop dan ook dat jullie mijn blogs niet zien als pronkstuk of schreeuw om aandacht maar als hulpmiddel. Een hulpmiddel om te zien hoe het wel kan, hoe je je grenzen kan aangeven en hoe je beide van seks kan genieten. Laat ik voorop stellen dat mijn seksleven niet de norm is, niks moet en alles mag, zolang jij je er prettig bij voelt. Jij bepaalt voor jezelf wat jouw ideale seks leven inhoudt. Voel ook vooral geen druk na het lezen van deze blog. Als je na mijn eerste blog denkt; hier heb ik niks aan! Stop dan vooral met lezen. Denk je; Hey hier kan ik nog wel eens wat van opsteken, voel je meer dan welkom om mijn terugkerende blogs te volgen. Licht zenuwachtig stelde ik de vraag aan mijn vriend: “Vind je het goed als ik blogs ga schrijven over mijn, maar ook ons seksleven?” Zijn eerste reactie was: "Ja, moeten er gewoon over praten toch?" Ik merkte aan zijn hele houding en manier van praten dat hij dit echt meende. Zijn antwoord op deze vraag is een van de redenen waarom wij, op dit moment van ons leven, een perfecte match zijn. Ik wil het graag van de daken schreeuwen; ‘Forever together!!!,’ maar ik weet ook hoe lastig dat kan zijn in de wereld waarin wij leven. ‘Gewoon over praten toch’ is het motto dat wij vanaf onze eerste date hebben aangehouden. Wij hebben elkaar ontmoet tijdens het begin van de corona crisis. Voor de corona crisis bestonden mijn weken uit hard studeren, hard werken maar ook vooral hard van de bak gaan (studenten-taal voor erg veel drinken). Na een aantal jaar in mijn studentenstad heb ik hier en daar wel wat scharrels opgepikt. Ik heb altijd leuke, veilige en vooral spannende one night stands gehad. Naar mijn mening is dit super leuk, maar voor eventjes.. Ik ben een relatie persoon. Ik zorg graag voor mensen en deel mijn herinneringen graag met iemand. Het is niet altijd even makkelijker om aan te kaarten tijdens het daten; dat het best zo zou kunnen zijn dat je ex-scharrel ook op het terras zit. Gelukkig kwam ik er al snel achter dat mijn vriend ook flink van het studentenleven heeft genoten. Het is ook niet altijd makkelijk om de meisjes tegen te komen waarmee hij het bed heeft gedeeld. Toch doet het me goed, ik zie hoe netjes en aardig hij elk meisje gedag zegt. Aan het begin van onze relatie hebben we veel gesprekken gehad over one night stands. De mooiste conclusie die ik uit deze gesprekken kan halen is dat iedereen behoeftes heeft. Het meisje is geen slet, omdat ze veel seks wil. Je bent niet minderwaardig als je als jongen veel meisjes hebt gehad. Zolang je er over praat is er niks aan de hand. Praten doen wij veel; praten over het nieuws, documentaires, het weer, maar ook over seks. Zie het als een soort reflectieverslag binnen je relatie. Vaak vinden deze gesprekken ‘s avonds in bed plaats, soms na de seks, soms gewoon op een random moment. Wij spreken duidelijk naar elkaar uit wat we fijn vinden, hoe we bepaalde dingen zien en hoe onze lichamen in elkaar zitten. Ik kan begrijpen dat dit soms best lastig kan zijn. Als je net samen bent of van jezelf niet gewend bent om over dit onderwerp te praten. Een tip die ik je dan kan meegeven is: ga op zoek naar een opening (figuurlijk niet letterlijk) in het gesprek. Dit kun je doen door bijvoorbeeld je partner duidelijk voor een seksuele handeling te bedanken, er een grapje van te maken of de seks van die dag een cijfer te geven. Ik wil nogmaals benadrukken dat ik me heel erg goed kan voorstellen dat dit lastig of awkward kan zijn. Maar het is belangrijk samen je grenzen te verleggen of juist je grenzen te bewaken. Grenzen bepalen staat voor mij gelijk aan praten, praten, praten en nog eens praten! En soms hoeft er ook even niet gepraat te worden, je kan soms ook gewoon lekker genieten... Wil je ook jouw verhaal insturen via de website? Dat kan! Graag zelfs. Door het delen van jouw verhaal help je jezelf en een ander in het verwerkingsproces. Deel je verhaal hier.

“Oh lieve Brianna, we begrijpen je pijn…” Op 23 juli 2021 ging er plots een filmpje van Spectrum News 1 Viral. In het filmpje is te zien dat Brianna Hamblin, de reporter die op het punt stond een nieuwsfragment op te nemen, wordt aangesproken door een voorbijganger. Vervolgens wordt ze meerdere keren seksistisch en racistisch benaderd en geïntimideerd. Dit is een open brief van een van onze teamleden aan Brianna. Lieve Brianna, Een paar dagen geleden kreeg ik van mijn vriend een filmpje doorgestuurd op Instagram. De caption luid: “Veel verontwaardiging op sociale media over mannen die reporter lastigvallen op straat.” Ik krijg wel vaker dit soort filmpjes doorgestuurd sinds we SafeHaven hebben opgericht maar vanaf het begin van de video merkte ik dat deze anders was. Deze raakte me meer dan anderen. Op het filmpje was te zien dat jij je aan het klaarmaken was om live te gaan voor een nieuwsfragment van Spectrum News 1, waar je verslaggeefster bent. Vlak voor je wil starten, wanneer de camera net draait, word je aangesproken door een voorbijganger. “Ik wil niet op camera hoor, wat zie je er mooi uit trouwens.” Ik schrok me een ongeluk. Niet van de opmerking, want hoe ongepast die ook is, dat heb ik helaas vaker gehoord. Nee, van jouw reactie. Het ongemak in je blik en je houding is meteen af te lezen. Ik voel plaatsvervangende angst voor jou. De man gaat door: “Je bent bloedheet,” zegt hij, waarop je vriendelijk bedankt. Ondertussen blijft de man je aanspreken. Hij vraagt waarom je voor de camera staat, wat je hier doet, op welk net het fragment wordt uitgezonden. Ondanks het feit dat je aanzienlijk steeds ongemakkelijker wordt, blijf je professioneel en geef je netjes antwoord op de vragen van de voorbijganger. “Kijk,” zegt de man, “daarom kan ik niet alleen zijn met een zwarte vrouw, ik kan die verdomde witte meisjes niet uitstaan.” Het seksisme, de seksuele intimidatie en het racisme gaan je te ver. Ik zie het aan alles. Er wordt ingezoomd op haar gezicht en wat ik zie staat voorgoed op mijn netvlies gebrand. Een blik van schaamte, ongemak, verdriet, pijn en angst. Dat gevoel dat we allemaal herkennen. Wat een pijnpunt in de samenleving legt jouw ervaring bloot. En niet alleen de ervaring, ook jouw reactie, die we allemaal zo goed kunnen begrijpen. De angst die je voelt om er iets van te zeggen en de woede die je voelt als je het over je heen laat komen. Het feit dat we nog steeds als objecten worden behandeld, niet zonder een opmerking hier of daar over straat kunnen en altijd in die angst moeten leven, het is verdomde oneerlijk. Oh lieve Brianna, we begrijpen je pijn. Daarom zullen we je fragment altijd blijven delen. Om maar niet te vergeten dat deze vorm van geweld nog dagelijks veel te veel mensen treft. En we zullen jouw woorden blijven herhalen: “De brutaliteit van de mannen die zulke dingen tegen me zeggen blijft me verbazen. Waarom denk je dat vrouwen op die manier willen worden aangesproken? Dit is niet charmant. Het is grof en ongemakkelijk.” Liefs, Rona Disclaimer: Brianna heeft deze videobeelden zelf gedeeld op haar Twitter account. Wij zouden deze beelden nooit delen zonder haar toestemming.