Zoekresultaten

Inzonden verhaal van van Amber (20) Uit ons onderzoek uit juni 2021 blijkt dat bijna alle vrouwen zich niet veilig voelen als ze ‘s avonds alleen over straat gaan. Straatintimidatie hoeft niet alleen gepaard te gaan met fysiek of verbaal geweld, zoals veel mensen denken. Achtervolgen, stalken en ongewenste benaderingen vallen ook onder straatintimidatie. Amber (20) maakte het mee. Zij werd voor een langere tijd achtervolgd en hinderlijk geïntimideerd. Een paar maanden geleden was ik van plan om ‘s avonds naar mijn vriend te gaan. Normaal gesproken ga ik fietsen, maar ik had dit keer zin om te gaan lopen. Ik liep een iets langere weg dan normaal, maar het was maar ongeveer een kwartiertje lopen. De avondklok ging in om negen uur, dus ik moest op tijd weg. Het was acht uur, het was al donker, en door de avondklok was het erg rustig op straat. Wel waren er, zoals bijna altijd, groepjes jongens die me nariepen. Ik negeerde ze, zoals altijd, en liep verder. Toen opeens kwam er een jongen heel langzaam naast me fietsen. Hij vroeg: “Hey, ken ik jou niet?” Ik voelde me gelijk ongemakkelijk en zei: “Nee, volgens mij niet.” Ik probeerde het zo luchtig mogelijk te houden en duidelijk te maken dat ik niet geïnteresseerd was. Hij bleef doorgaan en zei: “Volgens mij zie ik jou wel vaker lopen, altijd alleen. Waar ben je naartoe op weg?” Ik zei dat ik onderweg naar mijn vriend was. Toen reageerde hij erg verrast met: “Huh, heb jij een vriend? Wat leuk, maar ben je daar niet veel te jong voor?” en hij vroeg hoe oud ik was. Ik antwoordde met “20” en hij zei dat hij 22 was, dus bijna even oud. Hij vroeg me naar mijn naam, en door alle stress vertelde ik hem per ongeluk mijn echte naam. Hij zei: “Ik zou wel een vriendin willen hebben die zo heet.” Ik antwoordde met: “Nou, er zijn er genoeg die dezelfde naam hebben als ik." Hij zei toen: “Maar niemand is zo mooi als jij, mag ik je nummer of je Instagram?” Ik zei dat ik geen behoefte daaraan had, maar hij bleef me achtervolgen. Hij bleef maar aandringen en zei ook “dat alles kapot kon,” en “we kunnen gewoon als vrienden beginnen,” doelend op het feit dat ik aangaf dat ik een vriend heb. We gingen een donker zijstraatje in en hij zei dat ik mijn Instagram in mijn notities op mijn telefoon moest schrijven. Pas toen kreeg hij door dat ik bang was voor hem, maar hij ging juist extra naar doen tegenover mij. Toen deed ik alsof ik in mijn notities aan het kijken was, maar eigenlijk belde ik mijn vriend. Ik liep toen heel snel weg, en de jongen schreeuwde nog zijn naam. Ik voelde me heel erg geïntimideerd, maar gelukkig had ik hem niet mijn Instagram of nummer gegeven. Maar toen ik bij mijn vriend aankwam, zag ik dat ik een privébericht op Instagram had van de jongen die mij achtervolgde. Hij had me dus gevonden door mijn voornaam. Ik blokkeerde hem gelijk, en ik was super bang dat ik hem nog een keer tegen zou komen op straat. Sindsdien ben ik een stuk banger om alleen op straat te lopen, en zelfs als ik met vriendinnen ben, voel ik me soms nog bang. Wil je ook jouw verhaal insturen via de website. Dat kan! Graag zelfs. Door het delen van jouw verhaal help je jezelf en een ander in het verwerkingsproces. Deel je verhaal hier.

Anoniem ingezonden brief SafeHaven vindt het belangrijk om de ruimte te geven aan iedereen die diens verhaal over seksueel grensoverschrijdend gedrag wil delen. Het verhaal van vandaag is een via de website ingezonden brief van een anonieme schrijfster. ​​Ik wil graag mijn verhaal delen, omdat ik mij zo lang schuldig heb gevoeld en gedacht heb dat het mijn eigen schuld was. Totdat mijn therapeut zei dat dat niet zo was. Ze heeft mij anders over de situatie laten nadenken, wat mij erg heeft geholpen. Ik ben aangerand toen ik dronken was. Ik was toen zeventien jaar. Op mijn zeventiende ging ik samen met mijn vriendinnen nieuwjaar vieren. We dronken best veel sterke drank die avond en we konden het ook eigenlijk niet zo goed hebben, maar we kenden onze eigen grenzen nog niet. Ik in ieder geval niet. Om 12 uur gingen we naar buiten om het vuurwerk in de straat te bekijken, toen we werden uitgenodigd voor een feestje een paar huizen verder. Daar ging ik met een andere vriendin naartoe. We kwamen daar twee jongens tegen waar we de hele avond mee hadden gepraat. Ik weet niet precies meer hoe het er van kwam, maar ik en die jongen begonnen te zoenen. Hij nam me mee naar zijn kamer. Ik was zo dronken, ik weet dat ik daar maar lag. Hij begon dingen bij mij te doen. Mijn vriendin zag dat ik naar zijn kamer was gegaan, maar ze was zelf ook dronken. Blijkbaar had hij zijn vrienden voor de deur gezet of iets. Ze kon er niet langs, ik hoorde haar wel roepen. Ze wist ook niet wat er gebeurde, ze is weggegaan. Later hoorde ik iemand opeens hard op de kamerdeur kloppen, heel boos. Iemand riep dat we weg moesten gaan. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar gelukkig kon ik toen snel het huis uit, zonder doei te zeggen tegen de jongen die blijkbaar had gelogen dat we op zijn kamer waren. Ik voelde me vies en de volgende dag kon ik niet eens bedenken of ik wel of geen seks had met hem had gehad. Later kwamen we erachter van niet, gelukkig. Ik dacht altijd dat het mijn schuld was dat dit was gebeurd. Dat ik het maar had laten gebeuren en dat ik er niks van had gezegd terwijl het gebeurde. Maar die jongen had zelf ook kunnen bedenken dat het niet klopte. Hij had kunnen bedenken dat ik te dronken was, had kunnen vragen om een andere keer dan maar iets te doen. Hij had iets kunnen zeggen als ” hey, je bent een hele leuke meid, maar je bent best dronken, mag ik je nummer voor een andere keer?” Hij had niet aan mij hoeven zitten. Hij had niet mogen liegen over dat het zijn kamer was. Hij had kunnen vragen of ik oké was met de dingen die hij deed. Iemand met goede bedoelingen zou nooit zijn vrienden voor de deur zetten om ervoor te zorgen dat er niemand de kamer in komt. Ik had niet zoveel moeten drinken, maar hij had er geen misbruik van moeten maken. Het is nog steeds een pijnlijke herinnering en ik kan ook slecht beseffen dat dit daadwerkelijk met mij is gebeurd. Ik ben nu 21 en ik moet er nog steeds wel eens aan denken, maar ik ben het mezelf wel aan het vergeven, dat het is gebeurd. En als dit ooit bij iemand anders gebeurt hoop ik dat ze weten dat zij nooit alleen de schuldige zijn. Mensen hebben zoveel andere opties op zo’n moment, er is geen excuus voor aanranding of verkrachting. Ook al ben je zelf dronken. Wil je ook jouw verhaal insturen via de website. Dat kan! Graag zelfs. Door het delen van jouw verhaal help je jezelf en een ander in het verwerkingsproces. Deel je verhaal hier.

Ervaringsverhaal anoniem (19) Uitgaan met vrienden moet natuurlijk leuk zijn en gelukkig is dat meestal ook zo voor de meesten. Maar helaas kunnen er soms ook situaties ontstaan tijdens het uitgaan waar je je niet op je gemak bij voelt, of waar zelfs een grens wordt over gegaan. Lees hieronder het anonieme verhaal van een vrouw die op haar 19e ongewenst en ongevraagd gezoend werd tijdens het uitgaan. Toen ik 19 jaar was, dus nu ruim een jaar geleden, nodigde een vriendin me uit om met een paar vrienden van haar uit te gaan naar een groot LHBTI-vriendelijk feest in een club in Utrecht. Ikzelf kende maar twee mensen uit de groep met wie ik ging, maar het waren allemaal vrienden van vrienden, dus het leek me leuk om mee te gaan. Op het feest kon je van die lichtgevende sticks krijgen waarbij je kon kiezen uit drie kleuren: groen betekende single, oranje betekende ‘het is ingewikkeld’, en rood betekende bezet. Ik koos rood en maakte van de sticks rode armbanden en kettingen, zodat het duidelijk was dat ik niet geïnteresseerd was in enige vorm van flirten of fysiek contact. De vriendin met wie ik ging had me al gewaarschuwd dat de mensen op dit feest nogal losbandig konden zijn. Het feestje was in eerste instantie gezellig. Ik danste met mijn vrienden en het was leuk. Op een gegeven moment ontmoette ik één van de jongens die ook bevriend was met de vriendin met wie ik ging. Ik was lekker aan het dansen, en opeens pakte die jongen mijn hoofd vast, bracht zijn hoofd bij de mijne en probeerde mij te zoenen. In eerste instantie was ik erg verward, mede omdat de anderen uit de groep van te voren zeiden dat hij gay was. Ik duwde hem meteen weg en zei “what the fuck?”. Toen zei hij “Zo, jij bent ook niet gezellig!” Ik rende gelijk weg. Ik brak in tranen uit en voelde me verward. Ik voelde me meteen heel erg schuldig tegenover mijn vriend, en ik wist niet of ik het aan hem zou moeten vertellen. Ik vertelde het aan mijn vrienden en zij zeiden dat ik het er maar beter niet over kon hebben en het beter zou zijn als mijn vriend dit niet wist. Volgens hen zou dit alleen maar tot drama leiden. Die jongen was nou eenmaal zo, zeiden ze. Blijkbaar zei de jongen zelfs “Oh deze heb ik nog niet gehad,” voordat hij mij ongewenst zoende. Ik voelde mij ontzettend vies en vooral schuldig. Door wat mijn vrienden mij vertelden heb ik het in eerste instantie niet tegen mijn vriend gezegd. Pas een maand later heb ik het toch verteld. Mijn vriend was niet boos, maar wel teleurgesteld dat ik het niet eerder verteld had. Mijn vrienden gaven mij het gevoel dat wat ik had meegemaakt nou eenmaal erbij hoort en normaal is, en zeiden dat ik me vooral stil moest houden erover. Dit heeft me in eerste instantie nog meer verward gemaakt dan ik al was. Het voelde niet goed, maar omdat mijn omgeving er zo op reageerde, ging ik aan mezelf twijfelen en begon ik me alleen maar schuldiger te voelen. Ik wist dat ik hier niets aan had kunnen doen en dat iemand mij ongevraagd en ongewild gezoend heeft, maar door die normalisering door mijn vrienden, aan wie ik dit toevertrouwde, ging ik geloven dat het misschien wèl aan mij lag. Later hoorde ik dat de jongen uit de vriendengroep was gezet, omdat hij dit blijkbaar vaker deed bij meisjes. Toch had ik graag gewild dat degenen aan wie ik dit verhaal toevertrouwde hadden erkend hoe ernstig dit is en dat dit nooit genormaliseerd zou moeten worden. Ondanks dat het mij overkomen is en ik er veel last van heb gehad, is deze jongen er lange tijd niet verantwoordelijk voor gesteld en ging hij er gewoon mee door, zonder na te denken over wat voor invloed dit kan hebben op de ander. Ik zou dan ook willen meegeven aan anderen dat je je nooit schuldig moet voelen als zoiets jou overkomt, jij kan er niks aan doen en het is niet jouw fout. Alsjeblieft, praat erover met mensen die je vertrouwt als je je niet fijn voelt met een bepaalde gebeurtenis of als je je niet veilig voelt. Laat je stem horen, ook als anderen misschien niet willen luisteren. Erover praten hoeft natuurlijk niet altijd met mensen in je omgeving. Soms is het juist fijn om er met vreemden over te praten, of met mensen die soortgelijke ervaringen hebben meegemaakt. Hier bij SafeHaven ben je altijd vrij om jouw verhaal te delen, in de vorm van een (anoniem) artikel, blog, of in de community.

Een artikel van Safe Haven Op 1 juli wordt door het Nationaal instituut Nederlands slavernijverleden en erfenis jaarlijks de Nationale Herdenking Nederlands Slavernijverleden en het Keti Koti Festival georganiseerd. Keti Koti is een terugkerende Surinaamse feestdag ter viering van de afschaffing van de slavernij. De naam betekent ketenen doorbroken. De herdenking vindt ieder jaar plaats in Amsterdam bij het Nationale Slavernij Monument. Op 1 juli 1863 kwam een einde aan een periode van ruim 200 jaar slavernij in de toenmalige Nederlandse koloniën. De afschaffing van de slavernij in Suriname en de Nederlandse Antillen wordt jaarlijks herdenkt, maar is het belangrijk om te blijven kijken en leren van het gruwelijke slavernijverleden. Door Keti Koti en de Nationale herdenking staat Nederland stil bij het verleden en kijkt vooruit naar de toekomst. Op deze manier wordt er vrijheid, gelijkheid en verbondenheid gevierd. De afgelopen jaren wordt er steeds meer bekend over het leven van de tot slaaf gemaakten ten tijden van de slavernij. We kennen allemaal de verhalen van hen die zich letterlijk dood moeten werken op de plantages, de mishandeling en rassenscheiding, de onderdrukking, etc. Waar we bijna niets van horen zijn de verhalen over de vrouwen ten tijde van de slavernij. Niet alleen is er veel minder bekend over het aandeel van Nederland in de trans-Atlantische slavernij, ook is dat deel dat bekend is vooral belicht vanuit het perspectief van mannelijke tot slaaf gemaakten. Wat gebeurde er met de vrouwen? Allereerst, als een vrouw ‘vrij’ was (wat betekent dat ze niet tot slaaf was gemaakt) werd ze vaak opgekocht door een plantage-eigenaar. Ze moest dan vaak in zijn huis werken, huishoudelijke taken uitvoeren en een van de belangrijkste dingen; kinderen baren. Tot slaaf gemaakte vrouwen werden namelijk gebruikt als een ‘handig en goedkoop’ middel om meer slaven te produceren. Omdat er in de tijd van de slavernij door de slechte hygiëne sprake was van grote kindersterfte, werden vrouwen vanaf hun dertiende al systematisch verkracht. Dit gebeurde zowel door mannelijke tot slaaf gemaakten als door plantage eigenaren, directeuren of andere hooggeplaatste witte mannen. Er werd deze vrouwen vrijheid beloofd, als ze ten minste 15 kinderen hadden gebaard. Maar de vrouwen werden niet alleen gebruikt om kinderen te baren. Het genot van de mannelijke ‘dienaren’ stond ook hoog op het lijstje. Als je als witte man een slaaf bezat, was dat een teken van rijkdom en macht. Vaak leenden zij de vrouwelijke slaven uit aan vrienden en collega’s om die rijkdom en macht te tonen. Dan werden ze, vaak ook in groepen, verkracht en vernederd. Dit was absoluut tegen de regels in de tijd van de trans-atlantische slavernij. In principe was verkrachting niet iets wat werd verzwegen op de plantages, men wist dat het gebeurde en keurde het ook goed. Maar het was erger om als witte man met een zwarte vrouw ‘geslachtsgemeenschap’ te hebben, dan dat er verkrachting plaatsvond. Ook werden de tot slaaf-gemaakte mannen gedwongen om groepsverkrachtingen uit te voeren terwijl hun meesters toekeken. Helaas bestaat er anno 2021 nog genoeg moderne slavernij. Het is niet hetzelfde, maar de ongelijkheid die speelt in de huidige maatschappij is een direct gevolg van onze koloniale overheersing en onderdrukking in het verleden. De geschiedenis van ons slavernijverleden is lang verzwegen, terwijl het institutioneel racisme dat hieruit voortkomt vandaag de dag nog steeds zwarte Nederlanders systematisch benadeelt. We vinden het belangrijk om mensen hiervan bewust te maken en ook onder de aandacht te brengen dat racisme ook te zien is bij seksueel grensoverschrijdend gedrag vandaag de dag. Zo worden zwarte mensen nog steeds geseksualiseerd om hun huidskleur en lopen zwarte vrouwen over het algemeen meer kans om verkracht en aangerand te worden dan witte vrouwen. Daarnaast mogen we niet vergeten dat er nog steeds mensen zijn, ook in Nederland, die worden gebruikt als seksslaaf. Het is mooi dat we deze dag, 1 juli, kunnen gebruiken om onze vrijheid te vieren, maar we moeten ons ook blijven inzetten voor het bestrijden van de moderne slavernij. Dus ja, laten we vieren, laten we samenkomen, laten we eten en dansen en lachen. Maar laten we ook herdenken, huilen, boos zijn, samenwerken en het verschil maken. Opdat iedereen ooit echt vrij kan zijn. Bronnen: https://www.slavernijenjij.nl/de-afschaffing/keti-koti/ https://tonyschocolonely.com/nl/nl/onze-missie/nieuws/keti-koti-waarom-wij-vinden-dat-1-juli-een-nationale-vrije-dag-zou-moeten-zijn https://www.amsterdam.nl/stadsarchief/themasites/amsterdam-slavernij/1789-honderd-vrouwen/ https://www.apa.org/pi/about/newsletter/2020/02/black-women-sexual-assault

“Ik merkte hier al dat mijn grenzen werden overschreden en ik iets moest zeggen, maar het lukte niet.” In September 2020 begon ik mijn eerste jaar aan het hbo in Den Haag. Niemand anders die ik kende ging naar die school of stad, ik zou nieuwe mensen ontmoeten en vrienden gaan maken. In de eerste lesweek vond ik via de groepsapp een studiegroep, hierin stuurde en jongen (L) veel informatie en hulpbronnen. Ik had wat vragen over een opdracht en besloot L om hulp te vragen. Hij vroeg of ik nog een studybuddy zocht, waarop ik enthousiast antwoordde dat ik dat wel zou willen. We raakten aan de praat, en vertelde dat hij een relatie had en deelde wat privé verhalen hierover. Ik was destijds 16 en hij was 23. Dit was voor mij al het eerste moment waar ik een naar gevoel kreeg. Dit was het eerste gesprek dat ik met deze jongen had en er werd al zoveel gedeeld. Toen dacht ik er niet veel bij na. Een week later hadden we onze ‘studydate’ gepland op school. Hij had binnen de eerste 5 minuten al twee opmerkingen gemaakt over hoe ‘aangetrokken hij zich tot mij voelde’. Hier voelde ik me al oncomfortabel door maar dacht ik dat het aan mij lag en hij het vast niet zo bedoelde. We vonden een ruimte om te zitten. Dit was een open ruimte waar een stuk of 20 andere studenten zaten en later ook nog twee docenten aan de tafel naast ons. Toen we aankwamen wilde ik tegenover hem zitten, totdat hij voorstelde dat ik naast hem kwam zitten, zodat we makkelijker samen op een computerscherm konden kijken. Ik dacht dat dat inderdaad wel handig was en ging daarom naast hem zitten. Hij maakte wederom wat opmerkingen over mijn uiterlijk en zei zelfs dat ik ‘raar maar aantrekkelijk’ was. Deze opmerking vond ik heel gek en hier begon ik te denken dat mijn gevoel misschien toch niet verkeerd was. 10 minuten later begon hij zijn hand om mij heen te slaan, ik voelde me ongemakkelijk en probeerde wat verder weg van hem te gaan zitten. Hierdoor probeerde ik aan te geven dat ik hier niet open voor stond. Een tijd later begon hij zijn hand op mijn bovenbeen te leggen, hij bewoog deze op en neer en ik wist niet zo goed hoe ik moest aangeven dat ik dit niet fijn vond. Ik bevroor. Ik merkte hier al dat mijn grenzen werden overschreden en ik iets moest zeggen, maar het lukte niet. Uiteindelijk kruiste ik mijn benen over elkaar om zo aan te geven er niet oké mee te zijn, maar toen schoof zijn hand toch weer naar mijn bovenbeen. Een paar minuten later probeerde ik weer fysiek aan te geven hier niet open voor te staan. Dit keer legde ik mijn schrift over mijn benen, maar ook dit stopte hem niet. Uiteindelijk boog ik met mijn hele lichaam over mijn benen heen en leunde ik op de tafel. Toen ik dacht dat ik er eindelijk vanaf was, begon hij over mijn rug heen te wrijven. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik keek om me heen en hoopte dat een van de studenten of de docenten naast ons iets merkten en iets ervan zouden zeggen. L merkte op een gegeven moment op dat ik veel wegtrok en zei: "je bent niet in een affectionate mood of wel?" Waarop ik aangaf dat ik inderdaad niet in de stemming was voor enige affectie. Zijn reactie daarop? Een knuffel… Hetgeen waarvan ik net aangaf dat ik het niet wilde, was precies wat hij weer deed. Ik keek hem raar aan en hij zei dat ik affectie heb getoond door de manier waarop ik met hem had geappt. Ik vroeg wat hij bedoelde en blijkbaar was een hartjes emoji genoeg voor hem om andermans grenzen te negeren. Ik voelde me vies en schuldig, ik gaf mezelf de schuld. Ik dacht aan zijn vriendin en het feit dat hij wist dat ik zeven jaar jonger was. In de tijd na het incident voelde ik me alleen. Ik dacht steeds terug aan al die anderen in die ruimte en hoe geen één van hen merkte dat er iets aan de hand was. Ik voelde me onzichtbaar. Acht maanden later krijg ik nog steeds een naar gevoel als ik zijn naam hoor of als iemand te dicht in mijn buurt komt. Het heeft me meer gedaan dan ik dacht en hoopte. Ik dacht dat het na een week weg zou zijn maar het blijkt dat ik het alleen maar opgekropt heb door er weinig met anderen over te praten. Uiteindelijk heb ik na advies van mijn vrienden hulp bij een praktijkondersteuner gezocht. Hier kon ik mijn verhaal kwijt en ben ik bezig om mijn angststoornis onder controle te houden. Ik had niet verwacht dat zoiets mij in zo’n openlijke ruimte en tijdens zo’n onschuldige afspraak zou kunnen overkomen. Je wordt altijd gewaarschuwd over feestjes of ‘s avonds alleen over straat gaan, maar op school met 20 anderen verwacht bijna niemand het. Ik voel me nog steeds heel schuldig, al helemaal nu ik ook weet dat andere meiden zich ongemakkelijk en lastig gevallen door hem voelden. Ik heb heel lang mezelf geprobeerd te vertellen dat dit niet erg was, omdat het maar om een hand op mijn been en rug ging, maar nu realiseer ik me dat hij toch mijn persoonlijke grenzen overschreden heeft en ik niet in de fout zat. Ik denk dat ik het het ergste vind dat het me zo lang is bijgebleven en ik me zo onzichtbaar voelde in een kamer gevuld met anderen. Het is zo gek hoe zo iets zo veel impact kan hebben. A, 17 jaar (Vrouw)

Ervaringsverhaal Michelle (23) Wakker worden en erachter komen dat er dingen met jou gebeuren die je helemaal niet wil. Verstijven en niet weten wat je moet doen of niet eens beseffen dat er iets gebeurt wat niet oké is. Het overkwam de 23-jarige Michelle. Zij werd in haar slaap ongewenst betast. “Toen ik 19 was, had ik voor het eerst een vriendin,” vertelt Michelle aan mij tijdens ons gesprek. Ik was nog niet echt uit de kast voor mijn ouders of de rest van mijn omgeving, maar het was de eerste keer dat ik echt met iemand aan het daten was.” Na een tijdje liep dat stuk en ontmoette ze al snel iemand anders uit de omgeving Amsterdam. “Met haar was het meteen raak, het voelde meteen goed. Uiteindelijk hebben we een paar maanden gedatet, maar op een gegeven moment liep het toch ook weer stuk. We gingen niet met ruzie uit elkaar of zo, maar het voelde gewoon niet meer goed voor mij.” “Hey ik ben in de buurt, zal ik anders even langs komen om je nieuwe plekje te bekijken?” Een paar maanden later verhuisde Michelle naar een studentenwoning. Eenmaal gesetteld kreeg ze een berichtje: “Hey ik ben in de buurt, zal ik anders even langs komen om je nieuwe plekje te bekijken?” “Ik twijfelde meteen,” vertelt ze. “Ik wist niet goed wat voor bedoelingen ze hiermee had. Ze zou die middag ook rechtstreeks van een feestje komen, dus ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Toen ze zei dat ze wel kon blijven slapen voelde het nog ongemakkelijker. Waarom nodigt ze zichzelf uit, dacht ik? Maar voor de grap zei ik: neem dan maar je luchtbed mee, dan kun je daarop slapen. Toen de vrouw, waarmee ze al die tijd had gedatet, die avond aankwam, had ze echter geen luchtbed bij zich. “Het was ook meer als grapje bedoeld,” vertelt Michelle, “dus sliep ze bij mij in bed.” “Toen ik wakker werd merkte ik dat ze mij in mijn slaap aan het betasten was.” “Die avond hebben we seks gehad. Met wederzijdse toestemming, dat wel, maar toch voelde het uiteindelijk niet goed. Dat zei ik ook tegen haar. Ik had wederom het gevoel alsof zij meer gevoelens voor mij had dan ik voor haar en dat voelde niet oké. Ik wilde het niet meer.” Uiteindelijk zijn ze gaan slapen. Maar toen Michelle, toen nog op onverklaarbare wijze, midden in de nacht wakker werd, merkte ze dat er iets niet klopte. Tot haar verwarring en grote verbazing merkte ze dat haar ex-vriendin haar in haar slaap aan het betasten was. “Ik heb altijd al heel intense dromen gehad, vanaf dat ik nog maar een klein meisje was, dus eerst dacht ik dat ik het misschien droomde. Ik was heel erg in de war en toen ik weer in slaap viel wist ik nog steeds niet of het nou echt was gebeurd.” “Ik denk dat ze zelf ook niet goed wist waarom ze het deed.” Toen Michelle de volgende ochtend wakker werd, wist ze nog steeds niet of wat ze die nacht had ervaren nou echt was gebeurd. "Ze maakte er ook een beetje een grapje van, waardoor ik nog meer in de war raakte. Ook geloofde ik bijna niet dat het echt gebeurd was. Ik vond het zo’n gekke situatie. Wie gaat er nu iemand betasten terwijl diegene slaapt? Toen ze weer thuis was heb ik haar erop aangesproken, om zeker te weten of het was gebeurd of niet." Michelles vermoedens werden bevestigd. Het was geen droom geweest. Vervolgens heeft ze haar ex-vriendin geconfronteerd en aangegeven dat ze het niet oké vond wat er was gebeurd. “Ik vroeg haar ook, waarom heb je het gedaan? Daar had ze geen antwoord op, of in ieder geval geen duidelijk antwoord. Ik denk dat ze zelf ook niet goed wist waarom ze het deed.” Na Michelles ervaring heeft ze nog een tijdje last gehad van slaapproblemen. “Ik durfde niet goed te gaan slapen, omdat ik bang was dat er iets zou gebeuren wat ik niet wilde,” vertelt ze. “Gelukkig ben ik daar uiteindelijk redelijk snel vanaf gekomen.” Michelle heeft geen hulp gezocht na haar ervaring. “Dat kwam ook vooral omdat ik me niet goed besefte wat er was gebeurd. Die bewustwording, dat het echt niet oké was, kwam pas veel later.” Ze vertelt dat ze er wel bij stilstond dat het geen fijne ervaring was geweest, maar om daar ook echt iets mee te doen of te accepteren dat het fout was, dat kwam niet in haar op. “Ik vind het lastig het seksueel grensoverschrijdend gedrag te noemen,” vertelt ze. “Ik denk dat dat komt omdat veel ongewenste intimiteiten nog steeds genormaliseerd worden.” Ze vertelt dat ze daarom ook niet wist hoe ze moest reageren. “Als iets niet oké voelt, maar wel als normaal wordt gezien, ga je aan jezelf twijfelen. Ik vind het ook lastig omdat het over mijzelf gaat. Als iemand anders me dit verhaal had verteld, had ik het ongetwijfeld meteen als seksueel grensoverschrijdend gedrag benoemd.” “Twijfel niet aan jezelf. En ga er met iemand over in gesprek.” Michelle denkt dat het vooral zou helpen als er meer voorlichtingen komen op school over seksueel grensoverschrijdend gedrag. “Ik had het natuurlijk niet kunnen voorkomen, maar ik had wel sneller kunnen inzien dat het niet oké was wat er was gebeurd.” zegt ze. “Ik denk dat we vooral moeten werken aan het stukje bewustwording. Het accepteren dat je het niet fijn vond, in welke situatie dan ook. En ik zou anderen vooral willen zeggen: twijfel niet aan jezelf!. En ga er met iemand over in gesprek. Iemand die je vertrouwt.” Seksueel grensoverschrijdend gedrag heeft een ontzettend groot grijs gebied. Wat als seksueel grensoverschrijdend gedrag wordt ervaren verschilt per land, per cultuur en vooral per persoon. Dit betekent echter niet dat een bepaalde situatie waar jij je niet prettig in voelde niet verkeerd of vervelend kan zijn. Als je iets hebt meegemaakt wat je niet fijn vond, heb je altijd het recht hierover te praten of dit aan te geven bij de betrokkene(n). Jouw grenzen zijn jouw grenzen.

Ervaringsverhaal Inge Witjes “Ik ga hem aangeven”, zegt mijn zus. Verontwaardigd kijk ik haar aan. Wij wonen allang niet meer samen als zussen. Mijn moeder is aan borstkanker overleden en daardoor ben ik naar een pleeggezin gegaan. Dus toen mijn zus bij mij langskwam was ik verrast. Niet alleen door haar vastberadenheid maar ook dat ik haar aantrof in de woonkamer toen ik uit school kwam. “Wat hij gedaan heeft is gewoon heel erg fout!” Heel eerlijk gezegd viel bij mij totaal het kwartje niet. Ik had echt geen idee waar ze het over had. Beamen kon ik het wel dat het leven binnen ons gezin niet veilig was, maar dat linkte ik vooral aan de lichamelijke mishandeling en de geestelijke tirannie. Ik ben misbruikt vanaf mijn 8e tot mijn 14e jaar. Iedere vrijdagavond onder de douche door mijn stiefvader. Ik had lange haren en mijn moeder hielp daar altijd mee met uitspoelen. Totdat ze door haar ziekte haar linkerarm niet meer op kon tillen. Daar heeft hij zijn kans genomen om het douche-ritueel te starten. Voor het douchen werd ik uitgedaagd te stoeien. Alleen ik werd zo opgejaagd dat het stoeien over ging tot vechten. Hij deed mij heel veel pijn. Mijn stiefvader genoot daarvan. Hij ging zelfs meedoen. Dan liet hij zich op handen en knieën zakken en greep mij op plekken waar hij niet hoorde te zijn en deed hij mij met opzet pijn. Voor ik het wist zat ik op mijn knieën geknield voor de provisiekast een versje te roepen waar hij helemaal in opging. En neem maar aan dat ik het zei, want als ik weigerde kneep hij mijn vingers zo hard in een vuist met de vingers naar binnen dat ik geen keus meer had. Op het punt dat ik dan helemaal bezweet en uitgeput was, werd de gang naar boven gemaakt. Hij ging dan zitten op de grond en liet zich uitgebreid wassen. Hij vertelde er dan een verhaaltje bij dat dit een hele belangrijke taak was, want zo wist ik hoe ik mijn man kon wassen later als ik groot ben. Ook tijdens het afdrogen was ik genoodzaakt een stap achteruit te doen. Hij genoot daar enorm van dat ik altijd probeerde om niet tegen zijn blijdschap aan te komen. Wellicht kan je je voorstellen als dit zich iedere week herhaalt en niemand hier vragen over stelt dat ik geen idee had dat hij dit niet behoorde te doen. Dat besef kwam hard aan tijdens de aangifte op het politiebureau. Dan worden er vragen gesteld en wordt het persoonlijk en ingewikkeld. Want naarmate je meer gaat vertellen komt het besef pas dat hij echt over mijn grens heen is gegaan. Nadat ik aangifte had gedaan werd er slachtofferhulp aangeboden. Een lieve mevrouw die mij steunde tijdens de rechtszaken en daarbuiten. Het gevecht wat ik met mijzelf heb gevoerd ging pas echt van start toen alles achter de rug leek. Mijn stiefvader ging uiteindelijk de gevangenis in. De hulp van slachtofferhulp wordt op een gegeven moment afgebouwd en dan mag je het zelf doen. Maar voordat ik realiseerde dat ik in een depressie was beland, was ik niet meer in staat om de dag normaal door te komen. Ik bleef liever in mijn bed. Het heeft mij zeker twintig jaar vechten gekost om te zijn waar ik nu ben en dat de dagen geen diepe dalen en hoge bergen meer kennen. Ik heb geaccepteerd dat ik mindere dagen heb. Ik vecht er niet meer tegen. Hierdoor behoud ik mijn energie en mag ik mijzelf omarmen om wie ik ben. Mijn levensmotto is geworden: “Alles komt goed, al duurt het soms een beetje lang.” Dat ik mijn verhaal mag delen met jullie vind ik waardevol. Ik dank Rona voor de ruimte om mijn verhaal te delen. Lieve groetjes, Inge Witjes

Anonieme brief Aan jou die mij heeft gebroken, mijn grenzen over is gegaan en voor m’n mentale littekens heeft gezorgd. Jij bent de reden geweest dat ik een jaar lang niet naar de sportschool durfde, want daar heb je me de hoek ingeduwd. Door jou durfde ik niet terug te gaan naar de plek waar je ongevraagd je handen op mijn borsten legde. Waar je mijn “nee” zo duidelijk negeerde. Waar je tegen mijn wil in m’n shirt hebt uitgetrokken. Het je niet kon schelen wat het met mij deed. Daar stond ik dan, 15 jaar, weerloos en alleen. Ik kon niets doen, durfde niets te doen. Dacht dat ik me aanstelde en dat het erbij hoorde. Maar wat was ik bang op dat moment. En terwijl jouw hand steeds verder naar beneden ging, nam mijn angst steeds meer toe… terwijl je me vertelde dat ik me niet zo moest aanstellen. Ik was verliefd dus het moest er wel bij horen, is wat ik mezelf vertelde. En toen ik je vertelde, toen ik eindelijk durfde te zeggen dat ik het vervelend vond, zei je dat je het mocht doen wat je deed, we waren tenslotte samen. En daar geloofde ik in. Ik gaf mezelf de schuld en ging aan alles twijfelen. Dus liet ik het nog een paar keer gebeuren. En iedere keer verloor ik mezelf een stukje meer… totdat je me liet vallen en achterliet alsof ik niemand was. Want je wilde niet meer met me gezien worden in het openbaar. Al die pijn, twijfels en tranen voor niets. Want zoiets gebeurt alleen bij anderen toch? Zelf weet je je grens wel aan te geven toch? En doe je iets als iemand je aanraakt terwijl jij dat niet wil? Of…? Aan jou die tegen iedereen heeft verteld dat ik het heb verzonnen, verkeerd heb begrepen. Dat je tegen iedereen hebt gezegd dat je niet zo bent… aan jou die ervoor heeft gezorgd dat ik mezelf ben kwijt geraakt, die ervoor heeft gezorgd dat ik zo hard heb moeten vechten weer mezelf te worden. Aan jou die ervoor heeft gezorgd dat ik niemand meer durfde te vertrouwen. Dat ik op straat altijd bang was je weer tegen te komen, en dat ik nu nog steeds extra alert ben als ik langs je huis rijd. Jij bent de reden dat ik in therapie moest, dat ik schrok van iedere aanraking. En dat een relatie krijgen zo ontzettend lastig was. Dat ik blokkeerde bij de gedachte dat iemand me ooit zou aanraken, op een manier zoals jij dat deed. Aan jou die me heeft gebroken en beschadigd. Die me daarna nog meerdere keren heeft opgezocht om me jouw kant van het verhaal heel duidelijk te maken. Maar we zijn nu bijna 5 jaar verder en ik ben er nog. Ik ben er overheen gekomen voor zover mogelijk. Ik durf mensen weer toe te laten en gelukkig te zijn met anderen, maar de mentale littekens draag ik wel de rest van mijn leven mee. Want dat hoekje in de sportschool en dat bosje verderop zullen me altijd terugbrengen naar ‘t moment waarop alle lucht uit m’n longen verdween terwijl jouw hand steeds verder naar beneden ging….

Ervaringsverhaal anoniem (20) Seksueel grensoverschrijdend gedrag binnen een relatie. Het is een lastig thema. Ook bij dit thema komt het grijs gebied van seksueel grensoverschrijdend gedrag om de hoek kijken. Wanneer gaat iemand over jouw grens en wanneer kan je een ander hiervoor verantwoordelijk stellen? Het zijn vragen die bij veel van ons spelen. Vandaag het verhaal van een anonieme schrijver over haar ervaring met seksueel grensoverschrijdend gedrag binnen een relatie. Mijn eerste vriendje kreeg ik toen ik 15 was. We verschilden enorm van elkaar, maar toch werden we ‘verliefd’. Het was de soort liefde die je op films ziet. De intense, korte, uitputtende soort met een lichtelijk dramatisch einde. Tijdens onze eerste date keken we een film, maar van de film zagen we niet veel. Hij was mijn eerste zoen, ik zijn tweede. En hij wilde al snel verder. Dat ging mij een stapje te ver. En van mijn ouders heb ik geleerd dat ik verder moest gaan als ik er klaar voor was. Dus we wachtten, maar hij werd ongeduldig. Op een dag lagen we samen op bed en hij zei tegen mij: "laten we het maar gewoon doen, we kunnen toch niet eeuwig wachten." Ik keek hem met een schuin oog aan en zei: "We hoeven toch ook niet eeuwig te wachten, alleen nog eventjes, tot het goed voelt." Hij rolde met zijn ogen en zei: "Als je blijft wachten tot het goed voelt, zal dat moment nooit komen. We moeten het gewoon doen, het is geen big deal of zo." Maar zo voelde het voor mij wel, als een big deal. Ik heb hem geërgerd naar huis gestuurd, maar eenmaal weer alleen in mijn eigen bed begon ik toch te twijfelen. Misschien had ik het toch moeten doen. En misschien heeft hij gelijk en is het ook geen big deal. De gedachte dat ik me misschien wel enorm aanstelde begon zich in mijn hoofd te planten en maakte zijn weg naar mijn overtuiging. Toen ik precies op dat moment een berichtje kreeg van hem met daarin: ‘Als je er niet snel klaar voor bent, maak ik het uit’, knapte er iets in mij. Op onze volgende afspraak ontmaagde hij me en ik heb er tot de dag van vandaag nog spijt van. In tegenstelling tot andere verhalen die ik heb gehoord had ik geen pijn, was ik niet bang en voelde het eigenlijk best oké. Maar dat was het niet, want ik deed het tegen mijn zin in. Bovendien heeft deze ervaring een slechte basis gelegd voor onze relatie. Want naarmate de tijd vorderde, liet ik keer op keer dingen tegen mijn zin in gebeuren. Tot huilende seks aan toe. Ik moet eigenlijk zeggen; deed hij dingen tegen mijn zin in. Want hoe vaak de gedachten ‘ik had het duidelijker moeten zeggen,’ of ‘zo erg was het niet,’ of erger nog ‘het was ook gewoon mijn schuld,’ ook in mijn hoofd opkomen, ik weet dat het niet mijn schuld is. Want de ander heeft altijd een keuze. Ik heb af en toe nog steeds last van wat er destijds is gebeurd. Ik heb nu een hele fijne relatie, maar soms herleef ik de momenten dat er grensoverschrijdende dingen zijn gebeurd. Ik heb me in het begin een tijd niet veilig gevoeld als ik seks had en ik kon me niet ontspannen. Maar ik weet dat ook dat er mag zijn. Ik vind het nog steeds moeilijk om te accepteren en te erkennen dat iemand mijn grenzen over is gegaan. Maar ik leer elke dag weer dat dit niet mijn fout was en dat het enige wat ik er nog aan kan doen, anderen helpen is. Mijn verhaal delen en anderen inspireren om hetzelfde te doen. Om samen taboes te doorbreken en het gesprek te openen. Want ermee zitten mag, hulp vragen mag, erover praten mag. We zijn immers allemaal mensen. Er zijn weinig legitieme, betrouwbare en valide cijfers bekend van de hoeveelheid mensen die seksueel grensoverschrijdend gedrag meemaken. Naar schatting gaat het om meer dan de helft van alle vrouwen en ongeveer 30% van alle mannen in Nederland*, maar in de praktijk ligt dit getal waarschijnlijk veel hoger. Naar partnergeweld en seksueel geweld binnen een relatie is ook nauwelijks expliciet onderzoek gedaan in Nederland. Naar schatting is er in 8% van de gevallen van huiselijk geweld (ook) sprake van seksueel geweld. Maar er zijn vaak alleen cijfers bekend van aangiften of meldingen bij slachtofferhulp. Maar jij bent niet alleen! Aangifte doen, melding maken of erover praten kan lastig zijn. Dit maakt dat we nooit kunnen weten hoeveel mensen dit daadwerkelijk meemaken. Bij Safehaven bieden we een veilige plek om te verwerken, te informeren, te lezen, luisteren en praten. Wil je toch melding maken, aangifte doen of professionele hulp? Raadpleeg dan de factsheet op onze website. *Disclaimer: deze cijfers zijn helaas niet inclusief; er is niet duidelijk wat er met mannen en vrouwen wordt bedoeld en er wordt niks vermeld over LHBTI’ers.

Een inleiding in het begrip victim blaming Victim blaming, een bekend begrip. We hebben er waarschijnlijk allemaal wel eens van gehoord. Maar wat zit erachter? Waarom doen mensen aan victim blaming? Wij zijn er dieper ingedoken en hebben op een rijtje gezet wat victim blaming precies is, hoe, waarom en in welke situaties het vaak ontstaat en hoe je er op kunt reageren. Victim blaming, huh?! Victim blaming is een Engels begrip en wordt in het Nederlands ook wel slachtofferbeschuldiging of schuldvraagomkering genoemd. Het houdt in dat het slachtoffer de schuld krijgt van wat hen is overkomen. Dit fenomeen komt voor in verschillende contexten en ook vaak als het om seksueel grensoverschrijdend gedrag gaat. Zo wordt er bijvoorbeeld na een aanranding gezegd: “Dan had ze ook niet zo’n kort rokje aan moeten doen,” of na een verkrachting: “hij had duidelijker nee moeten zeggen.” Het gedrag van de dader wordt vaak afgedaan als een ‘vervelende’ maar ‘begrijpelijke’ reactie op het gedrag van het slachtoffer. Waarom doen we dat dan? Uit een Brits onderzoek blijkt dat een derde van alle Britten vindt dat een flirtend slachtoffer deels verantwoordelijk is voor diens verkrachting. Te dronken of te sexy verkleed wordt ook genoemd als ‘oorzaak’. Maar waarom denken we zo? Waarom schuiven we de schuld af op het slachtoffer? Volgens sociaalpsycholoog Melvin Lerner komt dit door de zogeheten just-world theorie. Deze theorie stelt dat wanneer je geen controle hebt over een situatie je hersenen zich erop gaan instellen dat het gebeurt voor een reden. Wanneer iemand dus iets ergs overkomt en wij kunnen hier niks aan veranderen, denken we automatisch: de persoon in kwestie zal wel iets hebben gedaan om dit over zichzelf uit te roepen. Dit komt omdat we er als mensen niet mee om kunnen gaan als iemand anders onrecht wordt aangedaan en wij daar niks aan kunnen doen. Ons brein stelt een soort verdedigingsmechanisme op; victim blaming. Want als we dit niet zouden doen, zouden we moeten accepteren dat de wereld niet zo rechtvaardig is als we denken Dan zouden we moeten accepteren dat mensen slechte dingen kunnen doen zonder dat hier een reden voor is. En dat vinden we moeilijk. Dat dit in werkelijkheid zo werkt, bewijst een experiment dat Lerner uitvoerde met een aantal proefpersonen. Hij liet hen toekijken terwijl een ander persoon stroomstoten kreeg. Naarmate de tijd vorderde en de proefpersonen merkte dat ze niks konden doen begonnen ze het slachtoffer te kleineren en bejegenen. Gevolgen Victim blaming is erg schadelijk voor het slachtoffer. Vaak beseffen de mensen die victim blamen dit niet. Maar uit onderzoek blijkt dat 35% van de slachtoffers na victim blaming meer kans hebben om opnieuw verkracht te worden. Dit komt hoogstwaarschijnlijk omdat ze minder waarschuwingssignalen oppikken van gevaar. Als er constant aan jou wordt verteld dat jij de schuldige bent, ga je in je hoofd je eigen instincten ontkrachten. Je denkt dan bijvoorbeeld: “ik voel me hier niet veilig, ik moet hier weg,” maar direct daarna denk je: “dat heb ik zelf in de hand, als ik rechtop loop en mijn rokje wat naar beneden trek, zal er ook niks gebeuren.” En dus loop je niet weg, zoek je geen hulp, etc. Victim blaming wordt ook wel eens een tweede verkrachting genoemd, omdat het wederom traumatische en emotionele schade oplevert bij het slachtoffer. Wat kan je doen? Victim blaming is in zekere mate dus automatisme, iets wat we doen door onze instincten. Maar dit betekent niet dat het goed te praten is. Victim blaming is schadelijk voor slachtoffers en moet stoppen. Wat kan je dan doen als je ziet dat iemand aan het victim blamen is. Of als je merkt dat je zelf aan het victim blamen bent. Allereerst is het al belangrijk om je bewust te zijn of worden van het problematische karakter van victim blaming. Lees daarvoor veel artikelen, bekijk documentaires, lees je in in onderzoeken en spreek met anderen over het onderwerp. Als je iemand betrapt op victim blaming is dat ook een mooie ingang om het gesprek te openen over victim blaming. Vaak helpt het anderen al als je uitlegt waarom mensen victim blamen, dat zorgt ervoor dat ze hun eigen gedrag en dat van een ander beter kunnen begrijpen. Je kunt hen ook vertellen dat je begrijpt dat ze het moeilijk vinden om te accepteren dat ze niets aan de situatie van het slachtoffer kunnen veranderen, maar dat ze het wel minder erg voor hen kunnen maken door niet te victim blamen. Als je jezelf betrapt op victim blaming, ga dan bij jezelf na; waarom doe ik dit? Is het misschien een reflectie van mijn eigen onzekerheid of een vorm van zelfbescherming? Bewustwording is de eerste stap naar het doorbreken van een patroon. En vergeet natuurlijk niet het slachtoffer van victim blaming te ondersteunen en te vertellen dat het niet diens schuld is. Heb jij last van victim blaming? Wat jou is overkomen is niet jouw schuld. Vertrouw op je gevoel en instinct en denk aan de oorzaak van victim blaming; ook dat is niet jouw schuld. Het is een projectie van het gedrag en de gevoelens van een ander op jou. Wil je erover praten? Neem een kijkje op ons forum of check onze factsheet met hulporganisatie op de website. Bronnen: psychologiemagazine.nl, oneworld.nl.

Ervaringsverhaal Suzan (33) Met een laatste stoot, voel ik dat het voorbij is. Hijgend laat hij zijn lijf op het mijne vallen. Een kus probeert mijn lippen te vinden, maar ik ontwijk deze vakkundig. Ik had mijzelf een paar weken geleden al aangeleerd hoe. Wat voelde als een eeuwigheid, zal in werkelijkheid niet langer dan een minuut of vijf geduurd hebben. De geur van seks verspreidt zich door de kamer en ik hoor een tevreden glimlach die mij kippenvel bezorgt. Plotseling springt hij op en verlaat de kamer. Roerloos blijf ik liggen. Mijn hoofd vol, mijn lichaam zo leeg. Eén enkele traan is het zichtbare bewijs van het verlies van mijn onschuld. Enkele seconden beeld ik mij in hoe het zou voelen als ik mij nu zou laten gaan. De tranen zou laten stromen en de woorden zou kunnen vinden om de boosheid te uiten. Een rilling loopt over mijn lijf als ik het geluid van de gesp van zijn riem dichterbij hoor komen. Dan gaat de deur open en zie ik vol trots een condoom door de lucht zwaaien. Geen enkele aandacht wordt besteed aan de eenzame traan, mijn afgewende blik of aan mijn huid vol kippenvel. Op de achtergrond hoor ik de stemmen van zijn huisgenoten. Trots, zo lijkt het. Trots op hun vriend, die zijn meisje eindelijk heeft kunnen overhalen. Want dat was het toch? Overhalen? Dit is mijn vriendje, mijn verkering. Dan is er geen sprake van onvrijwillige seks. Dan is er geen sprake van verkrachting of misbruik. Dan is seks iets dat onvermijdelijk moet gebeuren, iets dat nu eenmaal hoort bij verkering, iets dat je nu eenmaal doet voor je partner. Ook als je dat niet wil. Zonder een woord te zeggen, loop ik naar de douche. Tegen de tijd dat ik daar onder vandaan durf te komen, is hij in slaap gevallen. Ik ritsel gauw mijn spullen bij elkaar en vertrek. De dagen erna negeer ik telefoontjes en sms-berichten. Pas wanneer hij bij mijn ouders voor de deur staat om te vragen of ik ziek ben, besef ik mij dat ik nu vrij snel normaal moet gaan doen. Ik zal wel moeten, omdat de vragen andere onoverkomelijk zijn. Ik ben hier zelf bij geweest en heb zelf niet hard genoeg nee of stop geroepen. Niet hard genoeg gevochten om dit te voorkomen. Mijn eerste seksuele ervaring. Een monsterlijke ervaring. Een ervaring met mijn vriendje. Mijn verkering. Degene waarvan je verwacht en gelooft dat hij je geen pijn zal doen. Dat hij je zal beschermen en respecteren. Een gevoel waarover niet te praten valt. Een gedachtestroom, oneindig. 15 jaar en getekend. Beschadigd zei ik vroeger zelfs. Ik ben Suzan en dit is mijn verhaal. De eerste vijf jaar na deze gebeurtenis heb ik mij afzijdig gehouden van seks. Op mijn twintigste durfde ik het voor het eerst weer te proberen. Genieten was niet voor mij weggelegd. Dat heb ik pas veel later geleerd. 4 jaar geleden heb ik dit bespreekbaar kunnen maken. Heb ik hierover gepraat met mijn huidige partner. Verder zijn er vrijwel geen mensen die dit weten. Na het hardop uitspreken van wat er gebeurd was en hoe ik mij al die jaren heb gevoeld, volgde een periode van nachtmerries. Vrijwel elke nacht dezelfde. Maanden achter elkaar. Of waren het zelfs jaren? Vrijwel elke nacht had ik hem nodig om tot rust te komen. Inmiddels kan ik rustig slapen en ben ik oké. Maar van het geluid van de gesp van een riem, gaan nog steeds mijn nekharen overeind staan…